Nga Sokol JESHILI
Nese nuk ta tipare universale apo nuk njihet si rregull fakti qe, gjerat e jashtezakonshme, duke u perseritur shpesh, behen te zakonshme, kam bindjen se, se paku ne realitetin tone, ky eshte nje tipar i faktuar. Nuk di te them nese, per kete, kane me shume dore “çudiberesit” apo “çudiparesit/çudingrenesit”, por di qe, ajo me e madhja e “shprehjes”, nuk i pretendon me as tre minutat, jo tre oret, se tre ditet e saj, jo qe jo. Per rrjedhoje, paradoksalisht, ne Regjistrin e Gjendjes Civile te vendit te çudirave, çudia eshte emer i ndaluar.
Çudiberesi, duke besuar ne cilesite e jashtezakonshme te vetat per te krijuar çudi, nuk lidhet asfare me çudine e nje momenti te kaluar, por e servir ate si ne nje luge qe duhet percjelle atyperaty brenda dy sekondash, po aq sa i duhet vete atij per te marre fryme dhe per te hedhur nje te dyte e keshtu me radhe, shpeshtesine e te cilave e kthen ne zakon. Nisur nga kjo gjendje, ai – çudiberesi, as nuk pyet fare per luget e çudive te konsumuara: e shumta, u ben fotografi sysh pamjeve te afektuara dhe i shfleton me nje ritem te diktuar nga burimi i pashtershem çuditor brenda tij.
Mirepo, nese çudiberesi procesin e shoqeron me tipare shperfillese ndaj produktit te vet, tamam si ai qe e di mire detyren e tij, çudiparesit/çudingrenesit qe e ndjekin, rendom nuk guxojne te çuditen, por mbajne po ashtu tipare konstante te mrekulluara, duke ngjare si portrete te vdekura qe kane mbetur te kenaqura qysh prej çastit final… Shkasmarrja per sa me siper eshte e gatshme te paraqitet kudo ku quhet Shqiperi, mjaft te kesh qasjen per te ndalur nje hap dhe “te hedhesh syte” nga shteti.
Sikur t’mos mjaftonte avazi i reformave pa reforma, i fasadave plumb per armikun, i drejtesise pa drejtesi, i propagandimit te rritjes se frikshme te shifrave ekonomike, te cilat jo domosdo u dashka te reflektohen edhe ne xhepat e qytetareve, i publikimeve dhe komenteve te organizuara nepermjet grupeve ne aplikacionin Whatsapp te fjalimeve te Kryeministrit, kryebashkiakeve, ministrave – si detyre kryesore e administrates, na u desh dhe termeti, i cili po ashtu, me gjithe sa u shoqerua dhe vijon ta beje, mori tiparet e mese te zakonshmes.
Ishte pikerisht kjo fatkeqesi natyrore qe beri te zhduket çudish edhe ulja e Kryeministrit gju me gju me popullin ne kohe jofushate elektorale. (Tek e ulura gju me gju, interpretoj sipas perceptimit tim, teksa e shoh pareshtur naltgjatesine ne tv, duke llogaritur dhe faktin qe, ndonese nuk duket si i ulur, per shkak te gjatesise, ulet qe çke me te)… Le te sjelle nje fakt te sotem, i cili sikurse e permenda ne krye te heres, s’mund te kete me shume se tiparet e nje hallke te vetme te nje zinxhiri te pamatshem me sy te pare: Shoh ne televizor nje kryetitull “Kryeministri vazhdon inspektimin ne terren”.
Sjellja e Kryeministrit, pa guxuar ta quaj “çudi”, ishte e tille, sikur t’i kish bere faj terreni dhe, teksa ecte si zakonisht – “i perndjekur” kamerash, interpretonte si perhere me duar, vetullngritur dhe me ze, qe synonte nga baritoni ne bas: tipare te gjithedituri dhe me fuqi prej magjistari. Si zakonisht, çdo hap i çudiberesit shoqerohej me nje episod, qe duhej pertypur edhe nga çdo çudipares, perveçse ndryshe, rregull, te cilit s’mund t’i shpetoja as une.
Mirepo, e gjeta nje zgjidhje: per te mbajtur mend episodin e fundit, fika televizorin, duke i shpetuar zinxhirit te çudive te zakonshme pasuese, dhe ruajta ne mendje dialogun e çudiberesit me nje te moshuar 78-vjeçar, te cilit i keshilloi qe, perndryshe nga sa kishte funksionuar jeta e tij deri me sot, duhej te konsideronte si te pare shtepie zonjen e tij, sepse keshtu do te ishte me e mira dhe per te. Kjo tingelloi si shprehja “hajt baba te te tregoj arat”, megjithese nuk perbente çudi. Hm! Domosdo, nga çudiberesi asgje e çuditshme nuk duhet te perbeje çudi.
Madje, nisur nga sa jetojme, nese ndokush mendon se jemi ne vitin 2019 dhe jo ne vitin 1969, nuk perben çudi: jetojme ne kohe ku sundon e zakonshmja.
