N’kyt botë mizerjesh e krimbash, u kërkoj falje vetem syve e veshve, për at ça i kam detyru me pa e me ndi. Gabimisht a krejt rastsisht, i kam ba deshmitarë t’gjanave ma t’randa e t’ulta sa as Toka s’mundet me i mbajt. Fajin s’po e merr askush për sipër e buka hahet tuj qajt.
Sot t’gjithë vehen n’karrigen e t’pandehunit e si pa dasht shpallen fajtor t’fajit t’vet. Por papritun e prap pa dasht, mbulohen mirë nën hirken e ëngjëllit e dalin tuj qesh me buzt cep n’cep. T’vjen me plas prej mërzis kur e sheh t’fortin tuj sundu ndaj t’dobtit e t’pasunin ndaj t’vobektit.
Ah, sa t’vjen me shtrengu grushtat e me godit çdo mur t’sertë e me ja thy burrnin n’dysh, n’katërsh, n’thërmija. Burrnin thashë?! Jo, ajo asht ma e fortë se shkambi. Tan randsine ia japin numrit te r-ve qe ka në rr-në e saj mashtruse. E prap burr do mbesin fajtori e hileqari, dhunusi e krimineli se kanë arrit me nënshtru globin poshtë thembrave tyne.
Sot, t’gjithë vehen para gjykatsit por dalin ma t’lamë se uji i prronjve. Sot t’gjithë gjykohen, po faji si mbet askujt përveç atij jetimit t’shkret t’paditun t’drejtsisë. E mu s’me mbetet gja me thanë, topitem tuj pa. Kapërdije o vëlla mjerimin, kapërdije se je tha.
