Ishte viti 1984.
Dy zbulime, gati mistike, njëri në Veri e tjetri në Jug, vunë në lëvizje Akademinë Shqiptare të Shkencave. Një grup gjeologësh që kërkonin për minerale në veri të Shqipërisë, bënë një zbulim që i la pa fjalë. Pasi nxorrën sondën e shpimit shpërtheu si shatërvan ujë i pastër si kristal, me ngjyrë bojëqielli. E lanë pak që të rridhte dhe njeri prej tyre vendosi të pinte.
Mbushi një pagure, si ato që mbajnë ushtarët, dhe e vuri te buzët. Piu pak dhe e nxori sërish jashtë duke parë të tjerët me një shenjë habie në fytyrë. Të gjithë e pyetën me gati me një gojë: – Ç’ka, pse e pështyve ? Ai foli qetë : – Është ujë i kripur ! Të gjithë ngelën pa fjalë. Nuk e shpjegonin dot. Burim me ujë të kripur ?! E raportuan te qendra e tyre në Tiranë dhe ndoshta nuk do ishin marrë gjatë me këtë zbulim sikur të mos ndodhte që, në të njëjtën ditë, në jug të vendit, një grupi tjetër gjeologësh që kërkonin naftë të mos u kishte ndodhur e njëjta gjë.
Edhe këta e raportuan si një dukuri të veçantë, por duke patur afër detin dhe një minierë kripe hamendësuan, se do kishte lidhje me këtë.
Qendra e mori më seriozisht dhe ngriti një grup pune me shkencëtarë të fushave të ndryshme të cilët i pajisën edhe me aparatura me rreze lazer që të ndiqnin vijën e burimit të ujit. Pas 6 muajsh kërkimesh e studimesh konkluzioni ishte i pabesueshëm. Një lumë nëntokësor i kripur përshkron teritoret shqiptare, nga veriu në jug, në formë zigzageje. Fjalët për këtë zbulim kaluan edhe kufirin dhe ngjallën habi edhe në qarqet ndërkombëtare të shkencës.
Në fillim askush nuk i jepte shpjegim të besueshëm kësaj dukurie të pazakontë derisa një plak i moçëm e shumë i mençëm nga Veriu, pasi e dëgjoi këtë zbulim, vajti me djemtë e nipërit, shoqëruar edhe nga një i deleguar i partisë, te burimi i zbuluar.
Pasi pushoi pak i kërkoi njërit prej nipërve ti mbushte një shishe me ujë nga burimi i zbuluar nga gjeologët. Nipi e mbushi dhe ja dha në dorë. Ai i mori së pari erë, pas një minute piu një gllënkë, të cilën para se ta kalonte poshtë e rrotulloi disa minuta në gojë. Ndenji pak i menduar, përdrodhi me dorën e majtë cepat e mustaqeve dhe deklaroi prerë : Janë lotë ! Të pranishmit panë njëri tjetrin me habi e mosbesim.
Pas një heshtjeje disa minutëshe plaku i moçëm e i mençur vazhdoi : Janë lotët e shqiptarëve që ka tre mijë vjet që grumbullohen dhe tashmë si një lumë nëntokësor përshkrojnë tërë Shqipërinë kryq e tërthor e derdhen diku tutje andej nga jugu në detin Jon.
Pastaj pasi u mendua pak tha fjalinë që i drithëroi të gjithë : Pa u tharë ky lumë i lotëve të shqiptarëve; Shqipëria nuk bëhet.
