Nga Denada Isa
Çdo ditë që hyj në klasë, e kuptoj se mësimdhënia nuk është vetëm profesion, por përgjegjësi njerëzore.
Përballë meje nuk janë vetëm nxënës, por individë në formim, me emocione, sfida dhe pritshmëri të ndryshme.
Roli im si mësuese shkon përtej programit mësimor dhe lidhet drejtpërdrejt me mënyrën se si ndërtoj marrëdhënie me ta.
Sjellja ime në klasë ndikon jo vetëm në të nxënit, por edhe në zhvillimin e karakterit të nxënësve.
Në përditshmërinë time profesionale kam kuptuar se komunikimi i qetë krijon besim.
Një fjalë e zgjedhur me kujdes shpesh ka më shumë ndikim se një shpjegim i gjatë.
Kam vërejtur se nxënësit mësojnë më mirë kur ndihen të respektuar.
Çdo fëmijë reagon ndryshe dhe kjo kërkon durim të vazhdueshëm.
Në klasë përballem çdo ditë me nivele, ritme dhe nevoja të ndryshme.
Për këtë arsye përpiqem të mos krahasoj, por të kuptoj.
Disiplina, sipas përvojës sime, ndërtohet mbi drejtësi dhe qëndrueshmëri.
Gabimet i shoh si pjesë të natyrshme të procesit të të nxënit.
Kur i trajtoj nxënësit me empati, vërej rritje të vetëbesimit të tyre.
Vlerësimi i përpjekjes shpesh i motivon më shumë se nota.
Në shumë raste kam parë se mbështetja emocionale përmirëson edhe rezultatet akademike.
Shembulli personal mbetet forma më e fortë e edukimit.
Sjellja ime përcakton klimën e gjithë klasës.
Si mësuese, besoj se arsimi fillon me marrëdhënien njerëzore.
Çdo ditë përpiqem të jem jo vetëm transmetuese e dijes, por udhërrëfyese.
Ndikimi i mësuesit shpesh vazhdon edhe pasi ora mbaron.
Prandaj për mua, mësimdhënia është proces i vazhdueshëm reflektimi dhe përkushtimi.
Vetëm përmes respektit, durimit dhe përgjegjësisë mund të formojmë nxënës të sigurt, të ndërgjegjshëm dhe të përgatitur për jetën.
