Nga Denada Isa
Të jesh mësuese gjuhe e letërsie do të thotë të hysh çdo ditë në klasë si në një skenë të vogël, ku fjalët marrin jetë dhe mendjet e reja presin të ndriçohen. Nuk është thjesht detyrë, as thjesht profesion; është art. Dhe arti kërkon zemër, durim, shpirt të pastër kërkon një njeri që di të japë, të udhëheqë e të frymëzojë. Këtë e bën vetëm mësuesi.
Mësimdhënia është si një penel që prek lehtë mendjet e nxënësve. Çdo orë mësimi është një tablo e re: një varg i analzuar bëhet ngjyrë, një tekst i interpretuar bëhet dritë, një bisedë e sinqertë shndërrohet në urë midis zemrave. Asnjë ditë nuk ngjan me tjetrën, sepse drita e dijes nuk mund të përsëritet; ajo vjen ndryshe për çdo fëmijë, dhe mësuesi e njeh këtë dritë me saktësinë e një artisti që njeh nuancat e bojës së tij.
Si mësuese gjuhe e letërsie, ti nuk u mëson vetëm rregullat e drejtshkrimit apo analizën e një personazhi. Ti mëson të kuptuarit, të ndjenit, të ndërtuarit të një shpirti të bukur. U mëson atyre se fjala ka peshë, se mendimi ka vlerë dhe se letërsia është pasqyra më e sinqertë e njeriut. Në orët e tua, fëmijët nuk rriten vetëm në dije, por edhe në ndjeshmëri.
Mësimdhënia është art edhe sepse është krijim. Çdo ditë krijon besim, krijon aftësi, krijon të ardhme. Dhe ky është arti më fisnik që mund t’i dhurohet shoqërisë: arti për të ndërtuar njerëz të mirë, të ditur, të aftë të mendojnë dhe të kuptojnë botën.
E në këtë rrugë, mësuesi mbetet gjithmonë artisti kryesor. Ai që nuk punon me mjete, por me shpirt. Ai që nuk kërkon duartrokitje, por që e di se vepra e tij do të jetojë në zemrat e nxënësve gjatë gjithë jetës.
Sepse mësimdhënia është art. Dhe këtë art e bën vetëm mësuesi.
