Astronomët nga Universiteti i Kalifornisë kanë bërë një zbulim të ri tepër emocionues që i jep një shpresë të re kërkimit për jetë jashtëtokësore.
Planeti i sapozbuluar, i quajtur GJ 251 c, është një “Super-Tokë” është shkëmbor, ka masë shumë më të madhe se Toka dhe – më e rëndësishmja, ndodhet pikërisht brenda zonës së banueshme të yllit të tij, pra në atë distancë ku temperaturat lejojnë ekzistencën e ujit të lëngshëm në sipërfaqe.
Ylli rreth të cilit rrotullohet është një xhuxh i kuq i tipit M (M-dëarf), një nga llojet më të zakonshme dhe më jetëgjatë të yjeve në Rrugën e Qumështit.
Distanca? Vetëm 18 vite dritë, jashtëzakonisht afër në shkallë kozmike, çka e bën atë një nga kandidatët më të arritshëm për studime të mëtejshme.
“Zbulimi i exoplaneteve të reja tani është pothuajse rutinë”, tha profesori i asociuar Paul Robertson, “por GJ 251 c është i veçantë sepse ylli i tij është tepër afër nesh. Kjo e bën një objektiv ideal për teleskopët e gjeneratës së ardhshme”.
Planeti u zbulua falë luhatjeve të vogla periodike në dritën e yllit, të shkaktuara nga tërheqja gravitacionale e planetit, një teknikë e quajtur “shpejtësia radiale”. Instrumentet kryesore që e kapën këtë sinjal ishin Habitable-zone Planet Finder (HPF) dhe NEID.
Pavarësisht sfidave (yllit e tipit M janë shpesh të trazuar dhe krijojnë sinjale që ngatërrojnë matjet), ekipi është i bindur se GJ 251 c është një planet i vërtetë.
Në të ardhmen e afërt, Teleskopi Tridhjetë Metërsh (TMT) i Universitetit të Kalifornisë do të jetë në gjendje ta fotografojë drejtpërdrejt këtë planet dhe eventualisht të zbulojë nëse ka vërtet ujë apo edhe shenja atmosfere të përshtatshme për jetë.
Sipas Corey Beard, autori kryesor i studimit: «Sot është pothuajse e pamundur të marrim foto të drejtpërdrejta të planetëve të tillë me teleskopët aktualë, por me TMT do të mund ta shohim GJ 251 c si një pikë drite pranë yllit të tij».
