Beethoven lindi në varfëri, Mozart vdiq në varfëri dhe Immanuel Kant kurrë nuk u largua nga Königsberg. Të lexuarit për mënyrën se si një gjeni u bë i famshëm përkundër një fëmijërie të tmerrshme ose se si u harrua një gjeni, është gjithmonë me të vërtetë interesante. Por shumë shpesh, këto histori të mahnitshme janë ekzagjerime ose ndonjëherë, krejtësisht të rreme.
Ne vendosëm të kontrollojmë nëse gjithçka që dinim për njerëzit e famshëm ishte me të vërtetë e saktë. Siç rezulton, pasardhësit e këtyre njerëzve shpesh ndryshuan një detaj ose dy, edhe sikur thjesht ngjyrën e flokëve të tyre.
Nikolai Gogol ishte bjond.
Të gjithë ne e imagjinojmë autorin e “Shpirtra të Vdekur” si një njeri me flokë të errët por siç rezulton, ne kemi gabuar. Motra e shkrimtarit kujtoi që Gogol kishte flokë me ngjyrë të hapur kur ishte fëmijë, por iu errësuan me kalimin e kohës. Por edhe pas kësaj, ai nuk kishte flokë shumë të errët siç jemi mësuar ta shohim. Ai u përshkrua si një njeri me «flokë të trashë bjonde mbi supet e tij». Artisti Ivan Aivazovsky përmendi gjithashtu flokët e tij bjond.
Beethoven lindi në një familje të pasur.
Në fakt, kompozitori ishte djali i dytë i një këngëtari nga Bonn Chapel dhe gruaja e tij Maria Magdalena Keverich. Fëmija i tyre i parë nuk mbijetoi gjë që ishte mjaft e zakonshme për atë kohë.
Babai i Beethoven bëri para të mira si një muzikant, madje duke punuar për oborrin e Clemens August të Bavarisë, dhe familja jetonte në një shtëpi shumë të bukur. Më shumë se kaq, suksesi i kompozitorit bazohet në atë që bënë prindërit e tij. Babai i tij donte ta shndërronte atë në Mozartin e dytë, kështu që ai punësoi mësuesit më të mirë për të.
Hans Christian Andersen i donte fëmijët.
Shpesh thuhet se Hans Christian Andersen e kundërshtoi audiencën e tij se po silleshin si fëmijë, pasi kritikët vunë re se veprat e tij të mëvonshme dukeshin sikur ato ishin shkruar për të tërhequr audiencëm e rritur. Kjo vinte pjesërisht ngaqë ai nuk kishte familje, ndoshta një beqar i përjetshëm dhe sepse nuk donte të shihej thjesht si një shkrimtar për fëmijë.
Në jetë, Andersen gjithashtu do t’u lexonte fëmijëve tregimet e tij me zë, por ai kishte kufij: nuk i pëlqente që ata të uleshin në prehrin e tij.
Immanuel Kant udhëtoi jashtë Königsberg
Po, Immanuel Kant jetoi tërë jetën e tij në Königsberg por nuk do të thotë që ai kurrë nuk e la atë vend. Për 4 vjet, filozofi punoi si mësues jashtë vendlindjes. Miti që ai nuk e la kurrë Königsberg u shfaq sepse Kanti me të vërtetë e donte vendlindjen e tij dhe besonte se ai nuk do të duhet ta linte atë për të mësuar më shumë rreth botës.
Tolstoi nuk i vishte rrobat e fshatarëve.
Artistja Ilya Repin është pjesërisht përgjegjëse për promovimin e imazhit të Tolstoy si një njeri që kishte veshur një këmishë fshatarësh. Kur shkrimtari pa portretin e vetvetes, ai nuk ishte shumë i lumtur, veçanërisht duke u mërzitur që u portretizua si këmbëzbathur.
Tolstoi mbante rroba të thjeshta por vetëm për punë fizike. Kur ishte në shtëpi, ai vishte rroba mjaft të rregullta, por ndryshe nga rrobat e fshatarëve, të tijat ishin prej pëlhurash të shtrenjta. Dhe kur shfaqej në publik, ai vishte rroba të këndshme si dhe këmisha e kapele.
Mozart nuk ka jetuar kurrë në varfëri.
Wolfgang Amadeus Mozart ishte një muzikant me të vërtetë i suksesshëm dhe fitoi shumë para. Por as ai dhe as gruaja e tij Constanze nuk ishin mirë me paratë: ata morën me qira një apartament luksoz, ata punësuan shërbëtorë dhe e dërguan djalin e tyre për të studiuar në një shkollë të mirë. Kjo është arsyeja pse deri në kohën kur ai vdiq, familja ishte në borxhe, por shumë huadhënës vendosën tua falnin. Më shumë se kaq, pas vdekjes së kompozitorit, Constanze ishte në gjendje të merrte një kompensim që ishte sa një e treta e pagës së tij. Ishte mjaft për atë kohë.
