Manifakturimi i identiteteve moderne, sajimi i një historie të origjinës dhe lidhja mes të tashmes dhe të kaluarës shembullohet më së miri nga rasti i Greqisë.
Historiani medievist Jakob Fallmerayer, me ftohtësinë e një gjermani metikoloz, thoshte shkoqur për Greqinë e kohës së tij se ‘nëse dikush e quan këtë vend si Shqipëri e Re, atëherë ai jep emrin e tij të vërtetë’, shkruan Konica.al.
”Këto provinca të Mbretërisë Greke janë përhumbshëm të lidhura me helenizmin po aq sa janë malësitë skotlandeze me trevat afgane të Kandaharit dhe Kabulit”, thoshte historiani që bëri ikonoklazëm në romantizimin filohelen.
Megjithatë, për më pak se një shekull zhurmëria shqiptare e pjesërisht edhe ajo vllehe që formonte përfytyrimin e Fallmerayerit për ‘Greqinë’ u përmbys.
Portali Konica.al sjell një paragraf të tërë të Kushtetutës së Mbretërisë Greke në vitet 30’ të shekullit nëntëmbëdhjetë.
Në nenin 4 të kësaj Kushtetute jepeshin edhe ‘kushtet’ kryesore për t’u pajisur me nënshtetësinë greke. 
Neni 4
Secili njeri i lindur dhe i rritur në këtë Perandori, i moshës 21 vjeç, është qytetar.
Secili i huaj, në moshë 21 vjeçare, që ka jetuar në këtë Perandori për një vit ose jeton me punë, është qytetar.
Ai që blen prona tokësore është qytetar.
Ai që martohet me një grua greke është qytetar.
Ai që birëson një fëmijë është qytetar.
Ai që flet greqishten e përditshme ose gjuhën e moçme dhe ndihmon Greqinë, edhe nëse ai jeton në Antipode është grek dhe qytetar.
Ai që është i krishterë dhe nuk flet greqishten e përditshme apo atë të vjetër, por vetëm e ndihmon Greqinë, është qytetar.
Dhe secili i huaj për të cilin qeveria konsideron se është banor i vlefshëm për mëmëdheun, që do të thotë një punëtor i vyer, mësues i përkushtuar, ushtar me vlerë, pranohet nga mëmëdheu dhe mund t’i ndajë barabartësisht të drejtat me të gjithë qytetarët e tjerë.
