Nga Pranvera Vatoci
Ky pohim është një nga temat që ka krijuar diskutime të shumta në lidhje me ndryshimet e normave shoqërore dhe rolin që gjinorët luajnë në shoqërinë tonë. Kur flitet për feminilitetin dhe maskulinitetin, shpesh herë ka një ndarje tradicionale të roleve që shoqëria ka krijuar për femrat dhe meshkujt. Feminiliteti, shpesh është lidhur me shenja si delikatesa, kujdesi, ndjeshmëria, dhe pasiviteti, ndërsa maskuliniteti është shpesh shoqëruar me forcën, pavarësinë, agresivitetin dhe dominimin. Por, me kalimin e kohës, këto kufij janë bërë më të mjegullt dhe më të vështirë për t’u ndarë.
Në një periudhë kur kërkohet barazi gjinore dhe sfidimi i roleve tradicionale, femrat ndiejnë që po humbin kontrollin mbi feminilitetin e tyre, pasi një pjesë e madhe e aspekteve të femrës tradicionale, si ndjeshmëria, kujdesi dhe dashuria për estetikën, janë bërë gjithashtu pjesë e paraqitjes dhe identitetit të meshkujve. Ky fenomen shpesh perceptohet si një “vjedhje” e feminilitetit”, pasi meshkujt gjithnjë e më shumë po shfaqin aspekte të cilat tradicionalisht konsideroheshin të ndërlidhura me femrat.
Megjithatë, kjo lëvizje ka krijuar gjithashtu një përplasje ndërmjet identitetit dhe perceptimeve shoqërore. Shumë njerëz ende ndjehen të pasigurt ose të shqetësuar për këtë ndryshim të shpejtë, duke i parë këto ndryshime si një shkelje të natyrshme të marrëdhënieve gjinore. Kjo mund të çojë në ndjenja të pasigurisë për ato që ndiejnë se nuk janë në gjendje të përshtaten me një botë që kërkon një lloj të ri identiteti gjinor, i cili ndonjëherë duket i paqartë.
